Flashback

O zamanlar konyada oturuyoruz, 5 yaşında falan varım yokum. Babam beni kreşten aldı dönüyoruz, arabada yaramazlığın dibine vurdum. Babam yapma diyo, devam ediyorum, yapma , devam, yapma, devam derken babam “bırakırım bak seni buralarda” dedi. Ben de ciddi olmadığını anladım tabi blöfe blöfle karşılık verdim. “Bıraaaaak” dedim sanki hiç umursamıyomuşum gibi. Ulan bi baktım, araba yavaşladı yavaşladı durdu! dedim SIÇ. “in arabadan o zaman” dedi,  baba emin misin diyen gözlerle baktım babama, e hadiii dedi. Kafayı eğdim indim ama hala karizmayı bozmuyorum. Gel gel hadi gel demesini bekliyorum yani. Lan baya gitti babam araba gözükmedi sonra. Yolda tek başıma yürürken kendimi nası çaresiz ve zavallı hissediyorum anlatamam size. Kulağımdan YARAALIIIII sesleri yankılanıyo sanki. Hatta şunu hatırlayınca hep gülerim; ev şehrin biraz dışındaydı, köyleri falan geçiyoduk, tam da oralarda bırakmıştı. Yol kenarında duran bi tane ineğe döndüm “Sen de mi yalnızsın inek kardeş”dedim. Hem de SESLİ. Hani dışardan baktığınızda inekle konuşan salak bi çocuk düşünün. İşte o benim, küçük metecem. Sonra babam dolanmış sokaklardan 5 dakika sonra arkamdan geldi tabikii