-->

insanın bir hayranı olması ne garip bir duygu. şu an sana en yakın 10 arkadaşını say desem, 4-10 arasındakilerden daha çok tanıyorsundur o hayranını. o kadar yakınsın, samimi bir bağ var sanki aranızda. ama bir gün yolda gördüğünü düşün, ne diceksin lan? takmıyo oğlum seni, tanımıyo, senin hakkında tek zerre birşey bilmiyo resmen. halbuki sen onun yerine dertlerine derman bulmuştun bile. çok acı birşey bu bence. tamam belki herkesin bu derece hayranlık duyduğu kişiler yoktur ama benim var sanki ve İstanbul’da yaşıyo. içimdeki hislere göre önümdeki 2-3 yıl içinde yolda görücem ve ne yapacağımı düşünüyorum. önceden bi diyalog kurgulayıp direk çarpsam mı suratına, yoksa hiç bişey demesem mi. En iyisi konuşmamak galiba, hep hayatımda “hayranım” olarak kalır böylece. şimdi gider burnunda sümük falan görürüm. ya da ter kokar falan. Ama ne güzel olurdu beynine birden benim hakkımdaki bilgiler yüklenseydi de bi yarım saat konuşturtsalardı. işte o zaman mutlu olurdum galiba, seviyorum seni allahın sümüklüsü.