İnsanın bazı anlarda kendini dünyanın en gereksiz insanı hissetmesi, bir an önce geçmesi gereken dakikalardır. Ben ki, öyle zamanlarda çok tehlikeli olurum, bir an önce en sevdiklerimden birine zarar verene kadar problem çıkarıyorum. Ve o anda bunu düşünemiyorum. Taa ki karşımdaki insan " aaaa yeter ama artık ilgileniyorum ama bi yere kadar" diyene kadar. İşte o an kendime geliyorum, tokat gibi çarpıyor. Aslında bunu kasıtlı yapıyorum, o tokatı yemek istiyorum yani. Çünkü zaten o kötü psikolojiye insan yalnızken giriyor, aklındaki kötü düşünceleri dağıtamıyor, onlara çok yükleniyor büyütüyor da büyütüyor. O tokatı yiyip, kafamdakini POFF diye dağıtmam lazım. Hoş bir yöntem mi ? Değil. her seferinde ondan bu fedakarlığı beklemek hayvanlık. Ama o hayvana bile katlanan biricik insanlar var. İmreniyorum sabırlarına.
Aslında düşünüyorum da, benim yapamadığım ama bana yapılan bir sürü özveri var. Mesela beni bir dinliyor bazı güzel insanlar, beni benden daha iyi anlıyor. Tek kelimesini bile kaçırmıyor söylediklerimin. Ben bile konuşurken başka şeyler düşünebiliyorum ama o beni pür dikkat dinliyor. Ben birisini böyle dinleyemiyorum malesef. Dikkatim dağılıyor, dinliyormuş gibi yapıyorum. İyi de rol yapıyorum ama haa çakmıyorlar genelde. Ama valla kötü niyetimden değil.
Neyse efendim böyle özverileri görünce bu güzel insanlarda , insan kendi yeteneklerinin dışına çıkıyor. Mesela daha az problem çıkarıyorum, daha dikkatli dinliyorum onları. İşte böyle gelişiyor bağları kuvvetli olan ilişkiler. Bu bahsettiğim güzel insanlarda birkaç kişi öyle çok falan değil. birkaçtan da az hatta :) Sayelerinde kişiliğime iyi şeyler kattığıma inanıyorum, hayatımda güzel insanlar var artık, bir şeyler yolunda gidiyor, haberiniz olsun...
mesela ben gibi
YanıtlaSil