Sabah sokağa çıkıp akşam eve döndüğüm yaşlardayken annem bi gün giyim tarzıma kızmıştı. Kahverengi kadife pantolonumun üzerine mavi kazağımı giymiştim. Maviyle kahverengi hiç uyuyor mu diye sordu ve konu Bi anda benim pasaklı oluşuma gelmişti. Hatta sonra babam benimle konuştu, oğlum giyinirken birbirine uyan renkler giymelisin falan demişti.
Neyse efendim geçen gün denizliye gittim. Yine aynı kombinasyon var üzerimde. Annemler dedi ki oğlumuz da giyinmesini iyi biliyor. İçimden gülümsedim keh keh diye, bişey demedim onlara artık.
Acaba bu aradaki zaman sürecinde ne gibi şeyler yaşadılar ve zevk algıları değişti. Belki sevdikleri birisini bu renklerle görmüşlerdir? Ya da hala aynı zevke sahipler sırf beni az görüyorlar diye? Kim bilir. Neyse duyunca mutlu oldum tabi.
Ama insanın hayatında her şeyin değişebilmesine mutlu oldum. Kimse odun gibi aynı kalmıyor arkadaş. İnsan değişmemek için sert kabuklar içine girmemeli dedim içimden alakasız bir şekilde.
Bu arada bu yazıyı kahverengi tişört ve pantolonun üzerine giydiğim mavi gömleğimle yazıyorum. Canımlarım
